Παρασκήνιο 18/12/2012

Παρασκήνιο, 08 Δεκεμβρίου 2013

Ερώτηση Δημοσιογράφου: Πως κρίνετε την στάση του πρύτανη του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, την ώρα που το πανεπιστήμιο τελεί υπό κατάληψη να δίνει παράσταση στο Παρίσι; Θεωρείτε ότι είναι σωστό οι φοιτητές να παραμένουν για 13 εβδομάδες όμηροι των διοικητικών υπαλλήλων;

Απάντηση: Πιστεύοντας πως κάθε ζήτημα πρέπει να προσεγγίζεται στην ουσία του και χωρίς παρωπίδες οφείλω να διευκρινίσω πως διαφωνώ εκ προοιμίου με τον κατ' εμέ «κατευθυνόμενο» τύπο της ερώτησης που εξάγει σαν δεδομένο πως η ομηρία των φοιτητών οφείλεται στους διοικητικούς υπαλλήλους και θεωρώ πως η στάση του Πρύτανη του ΕΚΠΑ, όπως και άλλων, δεν προσδιορίζεται από το ταξίδι του στο Παρίσι ή άλλες δραστηριότητες, αλλά από τη συνολική στάση του σε όλη τη διάρκεια του ζητήματος και από τα επιχειρήματα στα οποία έχει βασισθεί.

Είναι σαφές, πως τα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, οι χώροι μάθησης, καλλιέργειας και ελεύθερης σκέψης οφείλουν να είναι ανοιχτά και να ασκούν την λειτουργία που έχουν. Για να γίνει αυτό πρέπει η εκτελεστική εξουσία να είναι αρωγός σε όλα τα επίπεδα, το εκπαιδευτικό προσωπικό να αντιλαμβάνεται τον ρόλο του ως λειτούργημα και το διοικητικό προσωπικό να φέρει εις πέρας τις αρμοδιότητές του για την εύρυθμη λειτουργία των ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας χωρίς εμπόδια. Είναι δεδομένο πως κάθε ένας σε αυτή την αλυσίδα πρέπει να αξιολογείται και να ελέγχεται.

Σήμερα είμαστε αντιμέτωποι με μια εξέλιξη, κατά την οποία εκπρόσωποι της συγκυβέρνησης έχοντας σαφείς και αδιαπραγμάτευτες οδηγίες από τον ξένο παράγοντα, με πράξεις ενάντια στους δημοκρατικούς θεσμούς, οδηγούν σε κινητικότητα, δηλαδή απόλυση, διοικητικό προσωπικό προκειμένου να βγουν τα νούμερα στους υπολογισμούς των δημοσίων υπαλλήλων που πρέπει να απολυθούν, όπως έχει θέσει η ΤΡΟΙΚΑ ως στόχο. Παρακάμπτοντας τις προβλεπόμενες νόμιμες διαδικασίες αξιολόγησης, για τις οποίες έχουν ασκηθεί και μηνύσεις, οι φοιτητές βρίσκονται να αποτελούν το θύμα όλης αυτής της εξέλιξης και κρατούνται όμηροι της συγκυβέρνησης, τους οποίους μέσω των προσκείμενων σε αυτή παρατάξεων έχουν κοινώς κάνει «μπαλάκι». Το παίγνιο του κοινωνικού αυτοματισμού με τη στροφή της μιας ομάδας απέναντι στην άλλη βρίσκει και σε αυτή την περίπτωση τέλεια εφαρμογή.

Έχει πλέον αποδειχθεί πως το αυτί των συγκυβερνώντων δεν ιδρώνει με τις απεργίες και μόνη λύση είναι η ανατροπή τους από την άνοδο αντιμνημονιακών πολιτικών φορέων, όπως οι Ανεξάρτητοι Έλληνες.

Πηγή