20 Απριλίου 2012

Στηρίζω το κίνημα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων γιατί με εκφράζουν απόλυτα οι αρχές όπως αυτές παρουσιάζονται στην ιδρυτική διακήρυξη. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες είναι ένα κίνημα λαογέννητο. Ένα κίνημα του σήμερα και του αύριο. Δεν δημιουργήθηκε με σκοπό να προσελκύσει τους πολίτες και να τους χειραγωγήσει. Προήλθε από τους πολίτες, από την κοινωνική αφύπνιση και την ανάγκη να αντιδράσουμε στο αποτέλεσμα στο οποίο η πολιτική τάξη μέχρι σήμερα έφερε τον ελληνικό λαό και την πατρίδα μας.

Δεν διαπραγματεύομαι την εθνική μας ανεξαρτησία, την κατάλυση του κοινωνικού κράτους, τα μέτρα οικονομικής εξαθλίωσης του Ελληνικού λαού. Η μείωση μισθών και συντάξεων, η οικονομική ανέχεια, έχει φέρει πλέον τον κόσμο σε απόγνωση.

Η πολιτική τάξη μέχρι σήμερα κατάφερε έναν περήφανο και αξιοπρεπή λαό να τον μετατρέψει στον περίγελο και κλωτσοσκούφι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Διεθνούς Κοινότητας γενικά. Μας έχουν κάνει να ντρεπόμαστε και να αισθανόμαστε μειονεκτικά. Να πιστεύουμε πως στο εξωτερικό η ζωή είναι καλύτερη, αξίζει περισσότερο και πως εδώ είμαστε σε ένα Τριτοκοσμικό κράτος, χωρίς μέλλον. Προσωπικά, αρνούμαι να δεχθώ την κατάντια αυτή που μας έχουν επιβάλλει. Έχω μελετήσει την ιστορία μας μέχρι σήμερα, έχω επίγνωση των δυνατοτήτων και των ικανοτήτων των Ελλήνων. Οφείλουμε να καλλιεργήσουμε και να αναπτύξουμε τις δυνατότητες, τις ικανότητες και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, ώστε να σταθούμε ισότιμοι εταίροι στο διεθνές σύστημα δυνάμεων. Είμαι βέβαιη ότι μπορούμε. Όχι σαν ένα τριτοκοσμικό κράτος, αλλά ως μια δύναμη η οποία μπορεί και πρέπει να αποτελέσει σταθεροποιητικό παράγοντα στην Μεσόγειο, τα Βαλκάνια και το διεθνές περιβάλλον και να προσελκύσει το διεθνές ενδιαφέρον για όσα μπορεί να προσφέρει τόσο σε πολιτιστικό-τουριστικό και οικονομικό επίπεδο όσο και σε γεωστρατηγικό επίπεδο.

Η πολιτική τάξη μέχρι σήμερα δεν διαπραγματεύθηκε, ενώ τα διαπραγματευτικά εργαλεία υπήρχαν. Και δεν το έκαναν άλλοι γιατί εξυπηρετούσαν ίδια εγωιστικά συμφέροντα και άλλοι από αδιαφορία. Είναι αδιανόητο να μην διαπραγματεύεται, να μην έχει διαβάσει έστω το μνημόνιο η πολιτική τάξη, όταν από αυτό διακυβεύεται η ίδια η εθνική ανεξαρτησία, τα εθνικά μας συμφέροντα και τα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας. Είναι αδιανόητο να μην παρίστανται καν στις ολομέλειες της Βουλής. Η Ελλάδα έχει αφεθεί στα χέρια ξένων παραγόντων. Δεν είναι μόνο η πράξη που οδηγεί σε ένα αποτέλεσμα, είναι και η απραξία.

Η Βουλή δεν είναι και δεν πρέπει να είναι άβατο. Το βουλευτικό αξίωμα δεν είναι ούτε επάγγελμα, ούτε τίτλος τιμής ή θέση υπεροχής. Είναι λειτούργημα και θέση ευθύνης. Όταν υπηρετείς ως βουλευτής μιας χώρας έχεις υποχρέωση να αφιερώσεις τον εαυτό σου στην ελληνική κοινωνία που σε οδήγησε εκεί. Έχεις υποχρέωση να σεβασθείς τα χρήματα του ελληνικού λαού που παίρνεις σαν μισθό, για να κάνεις ορισμένα πράγματα. Έχεις υποχρέωση στο παρελθόν και στις ρίζες σου, στο αίμα που χύθηκε για να είσαι ελεύθερος και να μιλάς ελληνικά. Έχεις υποχρέωση στο παρόν σου, στους ανθρώπους που σε εμπιστεύθηκαν για να φωνάξεις υπέρ τους και να τους δώσεις μέσα από εσένα δικαίωμα λόγου και συμμετοχής στα κοινά και όχι να τους θυμάσαι σε κάθε προεκλογική περίοδο κλείνοντας τους την πόρτα όλο το υπόλοιπο διάστημα λες και υπάρχουν μόνο για να σε ενοχλούν. Έχεις υποχρέωση στις μελλοντικές γενιές, στα παιδιά σου και στα εγγόνια σου που είτε θα απολαύσουν όσα τους προσφέρεις και θα αξιοποιήσουν τις βάσεις που θα τους δώσεις, είτε θα πληρώσουν τα δικά σου λάθη και παραλείψεις, αυτό δηλαδή που συμβαίνει με την γενιά μας σήμερα. Η πολιτική τάξη τα τελευταία τριάντα χρόνια στέρησε από την γενιά μας την δυνατότητα κριτικής σκέψης και το δικαίωμα να ζήσει αξιοπρεπώς.

Αντί να ευημερούμε και να αναπτυσσόμαστε,

αντί να διεκδικούμε το αποτέλεσμα του μόχθου μας να σπουδάσουμε,

αντί να δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για να φτιάξουμε την δική μας οικογένεια,

αντί να προβάλλουμε την κουλτούρα και τον πολιτισμό μας στους φίλους μας στο εξωτερικό,

αντί να καλωσορίζουμε και να φιλοξενούμε τους τουρίστες που έρχονται να θαυμάσουν όλα όσα μας κάνουν υπερήφανους και όλα όσα απολαμβάνουμε γιατί είχαμε την πολυτέλεια να γεννηθούμε σε αυτή την υπέροχη χώρα,

έχουμε αφιερώσει την ζωή μας στο να βρούμε έναν τρόπο να επιβιώσουμε εμείς και η οικογένειά μας μέσα σε μια απελπιστική κατάσταση ανεργίας και ανέχειας,

να ξεπληρώσουμε δάνεια και υποχρεώσεις,

να μην μπορούμε να εξελίξουμε τις γνώσεις μας γιατί είμαστε απογοητευμένοι που κανείς δεν αναγνωρίζει ως σήμερα τον κόπο μας ακαδημαϊκά, ή επαγγελματικά,

να μην μπορούμε να απολαύσουμε ούτε τα όσα μας δίνει απλόχερα η χώρα που γεννηθήκαμε όπως είναι ο ήλιος, οι θάλασσες, το περιβάλλον,

να μην μπορούμε καν να είμαστε σκεπτόμενοι άνθρωποι και να ασχολούμαστε με τα κοινά γιατί πρέπει το 100% του μυαλού μας να το απορροφά το άγχος και η αγωνία για το πως θα επιβιώσουμε,

να μην μπορούμε να ονειρευόμαστε.

Στις προηγούμενες εκλογές συνέβη κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα, κάτι που αποτέλεσε αντικείμενο έρευνας ακόμα και σε επίπεδο διδακτορικής εργασίας, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Ο Έλληνας δεν πήγε να ψηφίσει, μια αποχή από τις κάλπες σε ασύλληπτο ποσοστό για τα δεδομένα της χώρας μας. Η αποχή αυτή δεν ερμηνεύεται ως αδιαφορία, αλλά ως απαξίωση της πολιτικής τάξης μέχρι σήμερα. Οι Έλληνες έδωσαν ένα μήνυμα στους πολιτικούς το οποίο εκείνοι ούτε διάβασαν ούτε κατάλαβαν. Λίγα χρόνια μετά η κατάσταση έχει φθάσει σε τέλμα και η κρίση δεν είναι πλέον κάτι που βλέπουμε στην τηλεόραση ή διαβάζουμε στον τύπο, αλλά έχει εισβάλλει στο σπίτι μας και πλέον είναι κάτι που ζούμε και βλέπουμε παντού. Η αποχή έδωσε ένα μήνυμα στις προηγούμενες εκλογές. Στις φετινές δεν αποτελεί λύση όμως. Ο ελληνικός λαός έχει έρθει σε απόγνωση και έχει αγανακτήσει. Η αγανάκτηση αυτή μπορεί και πρέπει να αποτυπωθεί στην κάλπη. Δεν είναι δυνατόν να βγαίνουμε στον δρόμο να φωνάξουμε, να φωνάζουμε μπροστά στην τηλεόρασή μας και να μην πηγαίνουμε να ασκήσουμε το εκλογικό μας δικαίωμα. Ήρθε η ώρα να καταψηφίσουμε αυτούς που μας έφεραν στην απόγνωση σήμερα και να στηρίξουμε καινούργιες φωνές. Θέλουμε η φωνή όλων των Ανεξαρτήτων Ελλήνων να ακουσθεί μέσα στη Βουλή. Δεν θα επιτρέψει ο Έλληνας πολίτης στους γόνους πολιτικών, στις φατρίες, στους παπαγάλους, να καταλάβουν τις θέσεις των γονιών τους οι οποίοι μας έφεραν εδώ και θα συνεχίσουν να το κάνουν μέσα από τα παιδιά τους. Η Ελλάδα που γέννησε την δημοκρατία δεν επιτρέπεται να είναι δημοκρατία τύποις και στην ουσία ολιγαρχία κυβερνομένη από λίγες οικογένειες.

Δεν μπορούμε να επιτρέπουμε στον ξένο παράγοντα να καθορίζει τις τύχες της χώρας.

Αν θέλουμε να αλλάξει η ζωή μας και η κατάσταση στην οποία καλούμαστε να ζήσουμε, αλλάζουμε πρώτα τη νοοτροπία μας και τον τρόπο που σκεπτόμαστε. Δεν καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια να περιμένουμε νομοτελειακά να βρεθούμε στον δρόμο. Χρειάζεται δράση, να κάνουμε κάτι από όποια θέση βρισκόμαστε και με όποιο θεμιτό μέσο μπορούμε για το καλό το δικό μας, της ελληνικής κοινωνίας και της πατρίδας μας.